سوگواری بی پایانی است
بودن
زیستن در کنار فراموشی
باد را به چنگ آوردن
طرح مبهم اندامت
در آغوشم
آفتاب رو به زوال لبخندت
در جانم
شراره ی بی رمق موهایت
در دستم
بنای با شکوهی که فرو می ریزد
آرام
آرام
در من
طعم بوسه ات را کدام دریا
خواب دیده است؟
پری غمگین آبها
آتش فرونشسته و
خاکسترش با باد
می رقصد
می گریزد
در من محو می شوی
با من
ای داغِ همیشه.
چشمانت را جرعه جرعه
سرخ كرده اي
واژه ها ميان لب هايت
حيرانند
معجزه اي در راه است
رسول من!
امشب ؟
حالا
حكايت اين روزهاي من
دشتي سفيد و ساكت و برفي است
-از رد پاي رفتن تو
نقطه چين شده-
كي از مدار بودنم آغاز مي شوي؟
آنقدر بغض بود كه باراني ات شوم
گم در خيال و پر ز پشيماني ات شوم
با چشم هاي بسته بر اين قيل و قال شهر
يعقوب وار ِيوسفِ كنعاني ات شوم
حالا كه خوب من ،تو از اين خانه رفته اي
ميراث دار معبد ويراني ات شوم
شايد ميان خاطره هاي پريده رنگ
هم پاي گام هاي غزل خواني ات شوم
اي آفتاب رفته به خواب سياه شب
دير است محو صورت نوراني ات شوم
جمع است با نبودن تو غصه هاي من
مي شد كه تار موي پريشاني ات شوم
وقتي كه نذر هر شب قلبم ،گرفتن است
بايد دخيل بست كه زنداني ات شوم
آه اي نسيم رفته از اين دشت بي بهار
بگذار در رثاي تو طوفاني ات شوم
ديشب ميان دشت غزل هاي من ،كسي
مي خواست تا كه مصرع پاياني ات شوم
گفتم :
چه لحظه ي زيبايي است
وقتي كه صبح مي دمد از چشم هاي تو
وقتي كه عطرِ تو
در خواب من، پر است
وقتي صداي كوچه
صداي نرفتن است
وقتي كه شرم
اين پرنده ي معصوم
با بانگ آن خروس سحرگاهي
از پشت شيشه هاي رنگي چشمانت
آواز مي دهد
گويي فرشته اي
با بال هاي ابري و معصوم
با جامه اي ز نور
برهنه
يك باره در مقابل من خلق مي شود
گويي بهشت همين جاست
در كنج اين اتاق محقر
در بستري پر از نيايش و تقديس
گفتي :
ديگر گذشته است
اين قصه هاي كهنه
محال است
كودك نباش
ما
غرق سيل گناهيم
مي ترسم از عقوبت اين ننگ و سركشي
اين عشق يك فريب بزرگ است
تيري است در كمان شريران
يا حيله اي زجانب شيطان
گفتم :
پنهان مكن سياهكاري اين روز مرده را
ديگر چه حاجتي است به ابليس
وقتي در اين سراي سراسر فريب و ننگ
هر قلب عاشقي
يك دشنه از شقاوت و تكفير
بر دوش مي كشد
گفتي :
ديگر مگو
اين واژه ها
اين حرف هاي ساده و ناچيز
بر تك تك دقايق این روزهای من
زنجير مي كشند
بايد
دوباره واژه بسازي
چيزي دگر بگو
گفتم:
وقتي كه واژه بميرد
وقتي كه خط كوچ يك مهاجر غمگين
در ذهن بي خيال ابر نباشد
وقتي شراب ، آينه ، خلوت
در ازدحام حادثه پژمرد
من مانده ام
و يك قناري غمگين
با اين همه ترانه ي ممنوع
از من مگير روزنه ي روز و نور را
من فكر مي كنم
دنيا
حكايت غمگين كور هاست
وقتي نگاه تو
جادوي پر صلابت صلح است
و آشتي
گفتي:
دير است
دير
دير
من
قلب شادمانه ي خود را
جايي ميان اين همه دلواپسي وننگ
در بين خاطرات نه خوب و دريغ و درد
گم كرده ام
مي فهمي؟
در نبض من طپشي هست
نيست
اين ها صداي كوبش مرگ است
بر دلم
تابوت قلب باكره اي
كز فريب و ننگ
با ميخ هاي سنگدلي قفل مي شود
اين ها صداي چكش و ميخ است.
گفتم :
زيباي من!
گناه دل انگيز!
ديگر سكوت به
ما از بهشت دوزخي خويش مي رويم
تا عمق يك جهنم تازه
آن سيب هاي سرخ كجايند؟
آن خوشه هاي گندم ممنوع
گويي هبوط راه نجات است
ما را از اين سعادت جبري
معذور دار
آه، اي شقاوت غالب!
قطب شمال
عاشق ترين
مكانِ زمين است
به خورشيد.
وقتي
نبودنت
غمگين ترين
حكايت دنياست.
يك
شش ميلياردم .
رستوراني چيني در نيويورك
يا
شعبه ي مك دونالد در گوانجو
احتمال اميدوار كننده اي است
يك
دو
سه
چهار...
چگونه ميگذري آفتابِ زنداني ؟
از اين دريچه ي ترديد و نابساماني
مگر هواي افق هاي ديگري داري ؟
كه با شتاب گذر مي كني و آساني
به هر كجا بروي آسمان همين رنگ است
زمین پر عطش و بغض های پنهانی
اگر شبي تو بماني ، غروب مي ميرد
من و تو ايم و وسعت اين لحظه هاي نوراني
به وقت رفتنِ تو آسمانِ بي ماهي ست
سياه و خالي و با اشك هاي نوراني
عبور لحظه ي من بر مدار رفتن توست
بگو نمي روي و تا هميشه مي ماني
اگر بماني از اين قاب خالي ديوار
حكايتي است ميان من و تو ، ميداني
تويي كه وسعت يك آسمان مجالت نيست
چه مي شود بشوي همنشين زنداني؟
دلم گرفته از اين روز هاي تكراري
و وقت رفتن تو ، سايه هاي طولاني
كدام صبح تو بي من طلوع خواهي كرد؟
رفيقِ در سفرِ مرد هايِ زنداني
۱ ------------
چه بي پروا
گام بر مي داري .
زمان را
به دو نيم مي كني
و من
درنيمه ي نبودنت مي مانم.
۲ ----------------------------
آسمان
آبي
دريا
افق پر از حباب هاي بوسه است .
۳ --------------------------------------
از اندوه هاي دور
جامه اي بر تن
و از راز هاي پنهان
كلاهي بر سر
ابرهاي نبودنت
بر من گريستند
ستاره ي روشن فردا !
۴ --------------------------------------------------
اي كاش وارونه مي زيستم
تا ديروز بیاید و
با تو باشم .
وقتي كه مي خندي
يك باره طوفان مي شود
اين آسمان ابري و دلمرده و تاريك
باران گل مي بارد از هر سوي اين صحراي لم يزرع
باد بهاري مي وزد بر خارزاري تلخ
جان مي دهد اين برگ هاي مرده را
- وقتي كه مي خندي .
وقتي كه مي خندي
من زيستن را دوست تر دارم
ديگر جهان آن خانه ي كابوس و وحشت نيست
رنگين كمان مي جوشد از اين آسمان تيره و دلتنگ
وقتي كه مي خندي
زيبايي شرم بيابان است
- در زير نگاه ماه
گويي تمام زوزه ها در دشت مي ميرند
مرغ مهاجر راه خانه پيش مي گيرد
يا موج ها
از رفتن و باز آمدن
- يكباره مي مانند
و آغوش ساحل را
بعد از همه آشوب ها
- يكباره مي يابند.
وقتي كه مي خندي
جادوي پنهاني است در چشم ات
ديو سياه جان من
اين زنگي خون خوار
چون كودكي آرام مي گيرد
و از قلعه هاي كوهِ شيطان كوه
آيين و كردار اهورا پيش مي گيرد .
وقتي نمي خندي . . .
اينجا نشسته ام
و شعر عاشقانه ي بي مخاطب
مي گويم.
عجيب تر اينكه
سكوت
تنها كلام عاشقانه ي ما بود.
به زندگی می اندیشم
و به تو
و چقدر خفت بار است
که هنوز
همه شبیه تو اند.
جاودانگی
کلاه مسخره ی بزرگی است
با منگوله های قرمز آویزان
که با باد می رقصند.
به زندگی
و به تو
و بادی که وزیدن گرفته است
و فرشته ای
که برهنه
در من می رقصد.
به زندگی
و به تو
و عشقی که نقطه هایش را باد برد.
بادی که در جستجوی فرشته های کلاه به سر است
و منگوله های قرمزی که...
به زندگی.
افسوس اين بغض كهنه تاب شكستن ندارد
وقتي كه خيل خيالت قصد نشستن ندارد
ما عهدها بسته بوديم در پاي آن تاك معصوم
گفتي كه حتي خدا هم حق شنفتن ندارد
آن كوچه باغ قديمي، دست من و گيسوي تو
رازي كه با باد رفته است، ديگر نهفتن ندارد
طعم نمك سود دريا در بوسه ي آخرين بود
موجي ز درياي چشمت،ساحل كه خفتن ندارد
دوري نصيب من و توست نازك دل نازنينم
افسوس اين حرف ها هم ديگر نوشتن ندارد
دوستي در نظري ، چند بيتي از يك شعر قديمي ام را برايم نوشته بود و كلي خيال ام را به سال هاي دور برد.
اين بهانه اي شد كه سري هم به آن روز ها بزنم .
لابلاي دفتر هاي قديمي ام يك عالم عشق و خاطره پيدا كردم ...
كهنه و رنگ و رو رفته . اما براي من مثل يك شراب هفت ساله ، تلخ و مردافكن.
اين چند بيت هم حاصل همين جستجو است . بقيه اش ناخوانا بود و از خيرش گذشتم...
تا بعد.
بهاركم!
ناز گلكم!
اگه يه روز دستاي تو
پرده ي شب رو بِكِشه
بيرون بياد خورشيدِ روز
گل اقاقي وا بشه،
تو مقدمِ نگاه تو
شهرو چراغون مي كنم
هرچي دلاي خسته رو
از بند غم وا مي كنم.
بهاركم!
قاصدكم!
كي مي آي از راه هاي دور
چشمِ اميد و باز كني
كوچه هاي بي عابرو
پر از صداي ساز كني
وقتي تو نيستي
كوچه ها
لخت و پتي
بي عابرن
گل نمي ده ديگه كسي به عاشقش
همه ي دلا
كور و كرن
اينجا ديگه ظلمته روز
عين شبا ، سياه و تار
چراغو تو پستو مي كُشن
خفاشاي بي كس و كار
نور نبايد جايي باشه
روزنه ها بسته ميشه
لبخند اگه گل بكنه
مي كُننش توي شيشه
دلا چه تنگه واسه هم
ولي نگاه ها خاليه
دست توي دست هم بودن
تصوري خياليه
خلاصه اينكه سال نو
بي تو نمي رسه
ز راه
اگه نياي
جون بهار
اينجا همه اشكه و آه.
اما اگه پا بذاري به دشت تاريكي ما
نور بپاشي روي زمين
بشكني اين طلسمِ ماه،
هر طرفي ، شكوفه اي
وا ميشه از يه شاخه اي
عاشقا دست تو دست هم
گل مي كنن اين گلدو نا
باد تو گوش سبزه ي مست
اسم بهارو ميخونه
تموم ميشه ظلمتِ دهر
آباد ميشه اين ويرونه
خلاصه اينكه سال نو
بي تو نمي رسه ز راه
بهار دل نازك من!
جون گلا
پاشو
بيا...
بر لبه ي جهان
معلق ميان هستي و نيستي
بر پنجه ي پاهايم بلند مي شوم
دستانم را مي گشايم
تا باد از كدام جانب بوزد
بودن
يا
نبودن.
دنيا
آفرينش غمگيني است
وقتي
در كهكشانِ نبودنت
سياره اي سرگردان
كه منم .
خط زمان
چروكيده است.
اينجا كه من
دستهاي تو را
از عمق سالها
در دست گرفته ام .
بر مزار سنگي روياي نافرجام
دست بر سر
آه در سينه
همچنان مبهوت و پا در جاي
مي شمارم سال هاي رفته را
بيهوده
- پي در پي
در دل از اندوه هاي سخت و رنج آور
اشكي از خون ، آهي از آتش مي افروزم .
از چه مي گردد ستاره ي عمر من بر اين مدار شوم و ناهموار؟
دلم يه پارچه آتيشه
داري ميري
حاليش ميشه
اين روزگار لعنتي
آخ كه عجب قاراش ميشه
ميگم به ناز اون چشات
قسم دادم خدا رو من
چرا جوابم رو نداد؟
نگفت چشات طوري ميشه؟
دلت نمي سوزه برام ؟
من كه كسي رو ندارم
اگه بري كي مي دونه
دلم كي ها گرگ و ميشه؟
كوچه باغا
قناريا
ايوون پشت پنجره
بوسه هاي هول هولكي
دلت واسم تنگ نميشه؟
وقتي كه مي ري
پشت سرت
يه كاسه پر
آب مي ريزم
شايد دلت راضي بشه
برگردي واسه هميشه
يه صبح كه من خوابيدم و
خواب بهارو مي بينم
بياي تو پشت پنجره
با سنگ بكوبي به شيشه
اگه بشه
واي چي مي شه
اگه بشه
واي
چي ميشه.
اسفند88- تهران
Powered By
BLOGFA.COM
